خورشید رخت رفت و بهر من شب تار شداشک بر مژه ی چشمم بر چوبه ی دار شدمن ماندم و پروانه ، او بی شمع پر زد و رفتاز سوز دوری ی تو ماندم تا فردا بپا شد + نوشته شده در دوشنبه ششم آذر ۱۴۰۲ ساعت 19:21 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا) | بخوانید...