خموشی ننگ

همه بر گوشه نشسته
چو کوران در جستجوی آزادی
بی اندیشه به نیاکان
اه به آسمان می بریم
هزار و چهارصد سال
بارور شمشیر
خودباوری را گرفتند
به خواری خواندند مارا:
گنگ(عجم)
و فرزندان دراز دستان (متحاوزین) تازی را:
آقا(سید)
خودباوری را برند
دختران چو ماه را بی گناه بردند و گشتند
زندگی را جهنم، گورستان را بهشت خواندن
در فردای بهار
چو به فرزندانمان گوییم
که تازیان و تازی پرستان
ما فرزندان پارس زمین را به خواری و بندگی وا داشتند
و ما دست به زانو نشسته
و چشم به آسمان دوخته
پس
1 ما 1 ماست

+ نوشته شده در سه شنبه پنجم مهر ۱۴۰۱ ساعت 23:6 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  |