خورشید رخت رفت و بهر من شب تار شد
اشک بر مژه ی چشمم بر چوبه ی دار شد
من ماندم و پروانه ، او بی شمع پر زد و رفت
از سوز دوری ی تو ماندم تا فردا بپا شد
+ نوشته شده در دوشنبه ششم آذر ۱۴۰۲ ساعت 19:21 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)
|
برچسب:
نویسنده: علی قنبریپور
تاريخ: چهارشنبه
8 آذر
1402 ساعت: 14:02
