در دیده

مژگان من :
سنگین مشو، بار بنه
سپیده باز دمیده
فردا ز در رسیده
گوش بدار
بوی یار پیچیده
اندوه ز در رهیده
یاری نما ، دستی بگیر
چشم مرا باز نما
چودست یار نیست به من
رخ نما در مردمک.
تا
بهار شود زمستان
اندوه دهد به شادی
فردا شود زنده دل
یار به 1 آید. (فردا ۲۴ اردیبهشت ۱۲۰۱)

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مرداد ۱۴۰۱ ساعت 11:4 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  |