فردای خوبان

به فردا بیاندیش ، فردا از آن خوبان است

در دیده

مژگان من :
سنگین مشو، بار بنه
سپیده باز دمیده
فردا ز در رسیده
گوش بدار
بوی یار پیچیده
اندوه ز در رهیده
یاری نما ، دستی بگیر
چشم مرا باز نما
چودست یار نیست به من
رخ نما در مردمک.
تا
بهار شود زمستان
اندوه دهد به شادی
فردا شود زنده دل
یار به دیده آید. (فردا ۲۴ اردیبهشت ۱۲۰۱)

‌