فردای خوبان

آنکه داد عدالت دادکجاست

،آنکه رهبر و آقای فقرا شد کجاست

آنکه داد فقرا داد قبرش

کاخ مصفایست کجاست

فردا ، گر همه پاسخ عدل گوییم

تو بگو رهبر خود خوانده ی اینان کجاست

او که وعد آب و برق رایگان داد

حرمش قوت صدمیلیون است کجاست،

خورشید رخت رفت و بهر من شب تار شد
اشک بر مژه ی چشمم بر چوبه ی دار شد
من ماندم و پروانه ، او بی شمع پر زد و رفت
از سوز دوری ی تو ماندم تا فردا بپا شد

از سرنگدرد این شور و این شیدایی هرگز
بر من نگذرد رنگ سپید و بوی پیری هرگز
تا در طالع ی سبزم گل ریحان سرشتند
این شد عزیزم
بی ریحانه ی تو نگردد شب تارم به فردا هرگز

گوی سخن
که سخن تو چو باد صبا با بوی خوش است
نجوا نکنم ، فریاد کنم که،
عشق گر بسوزاند فردا را
در دریای چشمان ریحان تو که باشد خوش است