وقتی خود را هم ،
به اجبار یا از ناداني
به فراموشی می سپاری
بازگشت دوباره
به خویشتن
امید می خواهد
و،،،،،، آنگاه که حتی
چشمان هم از همراهی دریغ می کنند،
و نخواهند ديد خواسته ات را
فردا،،،،،،،
امید،?!
آرزو، ?!
من ?!
جستن سوزن است در میان،،،،(1394/12/24فردا)
برچسب:
نویسنده: علی قنبریپور
تاريخ: پنجشنبه
22 مهر
1395 ساعت: 21:22